On turning 2

fb_img_1461475668637.jpg

 

કવિતાનો બ્લોગ શા માટે? કવિતા વાંચવાનો સમય કોને છે? વ્હોટ્સપ પર ફરતા જોડકણાઓની જ્યાં વાહ-વાહ અને પ્રસાર થતો હોય ત્યારે આ બ્લૉગ કોણ વાંચશે? પણ આજે બે વર્ષ પૂરા કરી આ બ્લૉગ ત્રીજા વર્ષમાં પ્રવેશી રહ્યો છે ત્યારે મારી ખુશી અને આભારની લાગણી આપ સૌ સાથે વહેંચતા કવિતાના ચિરંતન અસ્તિત્વનો ઉત્સવ ઉજવી રહી છું. કવિતા એ એક અજાણી કેડીના કિનારે ઊગી નીકળેલા ફૂલોના ગુચ્છ જેવી છે જેની તમે કલ્પના ન કરી હોય, ધારણા કરી ન હોય અને તમારા મનને પોતાની સહજ સુંદરતાથી છલકાવી દે.
આ બે વર્ષ દરમ્યાન ઘણું નવું શીખવા મળ્યું, અનેક નવા મિત્રો મળ્યા, શરૂ થતાં ત્રીજા વર્ષમાં એક-બે નવી પ્રવૃત્તિ કરવા ધારું છું. જેમાં બીજા બ્લોગ્સ પર વાંચેલી, હ્રદયને સ્પર્શી ગયેલી કવિતા, નિબંધ કે બીજા લેખન પ્રકારો રજૂ કરવા માંગું છું અને એ ઉપરાંત મારાં જૂના લખાણોમાંથી કાંઈક રસપ્રદ, મનનિય લખાણ આપની સામે રજૂ કરીશ.
આ સફરમાં મારી સાથે રહેનાર, મારી પોસ્ટને વાંચીને અભિપ્રાય આપનાર સહુ મિત્રોની અંત:કરણથી આભારી છું.
આપના અભિપ્રાય મારે માટે વિકાસની કેડી કંડારવાનું કામ કરે છે એટલે એનું દિલથી સ્વાગત છે.
આપના કિંમતી સૂચનો પણ આવકાર્ય છે.
ફરી એકવાર આનંદ સાથે આભાર, મળતાં રહીએ શબ્દોની કેડીએ….

.. .. .. .. .. .. ..

Hello all,

Thank you so much for your visits and appreciation,…!

When I first started this blog, I was not sure about it’s future path. Many even advised me otherwise! In the days of Facebook,Instagram, Whatsapp, etc people prefer to read easy and fast! But reading Poetry is a serious hobby. When you read it,it demands your full attention and it takes time to open up in front of you. Who has so much of patience nowadays? But I can say happily and with pride; that on completing two years as a blogger,I have realised people love reading poetry across the world! Across all different languages and cultures! Poets invite you to their own unique world and you are transported to another era, another life, mesmerised!

The most beautiful thing about blogging is that I came to know so many wonderful, warm people; made many new friends; and a whole new world opened up before me!What more can I ask for?

At the beginning of this third year I wish to start two new things here on my blog: Once a week,I’ll be sharing essays,pages from my old diaries. Another day of each week will be dedicated to the blogs I follow – I wish to reblog articles, essays, poems which touched my heart. (which I have already started actually! )

I am grateful to all my blog readers and followers for their kindness.
Without your continuous support and encouragement this journey would not have been so pleasant. I welcome your comments, opinions and suggestions here, it helps me to grow as a writer.
In this world, which is full of so many negative things too; we poets, writers can add a little bit of beauty, love, peace and joy through our writings….that’s the only purpose of my blog and the reason why I love to write it. I am thankful to all of you for helping me continue with this purpose.
Keep flying with me 🙂
Nehal

img-20160731-wa0008.jpg

A page from an old diary!

Leather-Journal-Cover-Sunflower

 

Starting something different on my blog! A page or two from my old writings! While I was spring-cleaning my book shelves I found few notebooks of mine, lying in a corner, unnoticed! I went through my old writings and some of them were really interesting; so here I am, sharing them with you! Hope you like it!
.. .. .. .. .. .. .. ..

Why I always seek continuity ( in a person, in a relationship)?Why we always save impressions from the past?Why can’t we meet a person in his/her and our “today”? Why we insist on continuing from where we have left? In deep recesses of our mind we store those images, indelible; how can we free ourselves from those images? Those very images are the reason that generates expectations! Unmet expectations create conflict!!
-Nehal (1991)

. . . . . . .

હું સાતત્ય કેમ ઝંખું છું, ઈચ્છું છું? ભૂતકાળની છાપ શા માટે મનમાં સાચવવાની? પ્રત્યેક વ્યક્તિને તેની અને આપણી આજમાં જ કેમ નહીં મળવાનું? આગળનું સાતત્ય શા માટે જાળવવાનો આગ્રહ? એ અમીટ છાપ મનના ખૂણામાં સચવાઈ રહે છે; તેનાથી મુક્ત શી રીતે થવું? એ છાપ જ છે જે અપેક્ષાઓ જન્માવે છે, તે ન સંતોષાતા ઘર્ષણ જન્માવે છે!!
– નેહલ ( 1991)

I found this piece of writing thought provoking. Whenever we meet someone, we like to start from the last communication we have had. We have a habit of collecting snap-shots, images of the moments we spend with anyone! On the basis of that we create a persona in our minds, which may or may not be the same as the individual we meet! People move on, they grow, evolve as an individual and we hold on to our old perceptions!? Be it in a close relationship or in a friendship; our mind starts creating likes and dislikes, affinity and aversion towards that person! We love to build up our emotions and expectations on that! The inevitable outcome is; those expectations are never met the way we want,it creates disharmony and conflict. Living in the moment, meeting them with fresh mind set, keeping a space for growth for us and the opposite person can keep any relationship lively and growing strong with each passing day!

What do you think? What is your experience? would love to hear from you,..
-Nehal (now 🙂 )

Plunging into Abstract! !

Suddenly I opened my eyes and found myself pressed against the wall by a shapeless, nameless darkness! It has just jumped out of me and now pushing me into a corner. Unable to find my hands ,tried to escape by running away. ..could not move . My legs being dissolved into a wall! I’m getting converted into an empty room! And the shapeless, nameless darkness spreading like a liquid inside, a thick , sluggish black liquid. I don’t feel the moisture instead feeling dry , burning! Feeling choked by the mere presence of it…the walls need to breath too! Where’s my ceiling,I wish to open it like a box and pour some sky into this empty room. The sky has also been converted into a heavy blue sea looming over this empty room. No sun to be found! What’s this place? I think the room has gone down to the bottom of the sea and opening up a ceiling is not helping to bring the sun in ! Surprisingly the sea is static , can’t feel the much needed waves to have a feeling of motion. Let me burn a desire! A flame of desire to cut through this cold frozen sea. To my disbelief the flame is burning but not moving at all ! It is like a painted flame..bright and shiny but lifeless! Sometimes motion is life , no ?? Before everything gets solidified let me creat something which can move ; creat out of this walls, which can come out , go upwards and bring the sky down. Let me plant a dream…should it not bring the sky and the sun and the wind for me, this empty room ! Dreams are plants , I have heard and can grow anywhere, in any land or water. I don’t know whether this walls are land or water, I hope they’re not air!! Does anything grow into the air? ? Certainly they’re no air else my desires would’ve been burning ferocious flames by now. Do dreams have roots too? If so they can crack open these walls. How about spreading the roots through floor of my being? ! Floors need foundation. I know sea beds have volcanoes , may lead to sunami sometimes. ..but that will blast everything out! And certainly that’s not life. Then how the first life ever appeared on this earth?was it a movement? Was it a desire? ! Was it a dream? !

હૃદયપૂર્વક આભાર !

કવિતા  લખવી અથવા તો લખવું એટલે જીવન ને વિલંબિત લય માં જીવવું.એક એક ક્ષણ ને માણવી , પોતાના અંતરમાં ઉતારવી , ઓગાળવી અને પછી એ ક્ષણો ને કલમની સાહી બનાવી કાગળ પર આલેખવી. કવિતા સાથે જયારે કોઈની ય  ખલેલ વિના અંગત સંબંધ રચાય ત્યારે માત્ર કવિતા જ પૂર્ણ ખીલેલા પુષ્પ જેવું નથી ઉઘડતી , કવિની ચેતના આપની સાથે સંવાદ રચે છે.આ બ્લોગ માટે જયારે પણ કોઈ કવિતાનું ચયન કરવાનું હોય ત્યારે આ ભૂમિકા એ થાય છે. અને  એથીજ ઘણી વાર હું દરેક કવિતા ના અનુવાદ નો લોભ ટાળવા  માગું છું.” ફોર એસ વી ” ની આભારી છું કે મારા બ્લોગની મિશ્ર ભાષાઓ છતાં એનો સમાવેશ કર્યો.
આ એક વર્ષમાં ઘણી વાર અનેક રચનાઓ સામે પડી હોય અને એક ને જ પસંદ કરવું અઘરું થઇ જાય. અને કોઈ વાર આખું અઠવાડિયું વીતી જાય અને કોઈ કવિતા જચે જ નહી !

છતાં અનિયમીત નિયમીતતાથી પ્રગટ થતી બ્લોગ પોસ્ટ આજે એક વર્ષ અને સો પોસ્ટનો લક્ષ્યાંક સાથે સિધ્ધ કરે એ મારા માટે ઉત્સવનો અવસર છે અને આપ સૌ સાથે એ આનંદ અને આભારની લાગણી વહેંચતા ખુશી અનુભવું છું.
મળતાં રહીશું, શબ્દોના પથ પર, ….
આ કવિતાનું કોડિયું છે નાનું અને જ્યોત છે ઝીણી,
પણ ઝળહળે ભવ્ય, જો હવાઓ મળે દાદની ઘણી.  🙂
-નેહલ

On reaching a milestone!

It’s time to celebrate! I am extremely happy and grateful to so many people for this achievement! 100 posts and completing one year!
First of all, thank you Dhaval you helped me during the inception stage and thereafter .Mitra thank you for helping me write gujarati and hindi fonts! Ami it’s not enough to thank you. .you’re always first  to appreciate and cheer me up! F.G.M. for being continuous support,Thanks for encouraging! Kshitij, Drashti, Tanvi,Vivek,Tirthesh,Neha and all my fellow travellers ,  this journey wouldn’t have been so easy and fun , without you all!

When I started this blog , I was not sure how long I would be able to continue this! Now I am enjoying my experience, and that has become my driving force. When I choose which poem I should share ,it takes average two three days I go through the whole book of that particular poet, read most of his /her poems in that book….and that is something magical!! This journey reveals the true soul of his/her poetry, poetry unfolds on its own in front of my eyes , I am, as if entering psyche of that writer and then I feel everything in ” slow motion”! That may be the reason I avoid translating everything into english or gujarati–I want to keep their soul intact, also want you to connect with that particular literary work in your own unique ways, the way I do!

Hope to share more and more ; my writings as well as others, keep flying with me ! 🙂

-Nehal

મારી મન :સ્થિતિ … એક શબ્દ ચિત્ર .

મારી મન:સ્થિતિ

હું  અત્યારે  અજાણ્યા  ઘરમાં વસવાટ કરતા મુસાફર જેવું મારા શરીરમાં રહું  છું.

થોડા દિવસથી સહારાના  રણ ની  લૂ દઝાડતી ગરમીમાં  શેકાયેલુઁ   મન  થઇ  ગયું  હતું . એક બેચેન  કરતી ,દઝાડતી , તાવની  ગરમીમાં  શેકાતા  શરીર  જેવું મન .  વિચારોની  છૂટી છવાઈ વાદળી  દેખાય  એટલું  જ . કોઈ  વિચારને  પકડી  ન શકે ,  ન ક્યાંય  અટકી  શકે …… વહેતા  વાયુ  જેવું મન. આ  વિચારે  છે તે હું  જ  કે ? ?  પવન માં  ચોતરફ  ઉડી  ગયેલા  કાગળો ને , વેરવિખેર  કાગળો ને  એક એક કરી  ઉઠાવીએ  અને પછી  એને સમજીને  ક્રમવાર ગોઠવવા પડે એવી મનની દશા છે .કોઈ ઘટનાની અસરો ,એની ઉત્પત્તિ અને એનાથી જન્મેલા વિચાર વમળો બધાં સેળ-ભેળ થઇ ને સંદર્ભ ગુમાવી બેઠા છે .કોઈ ચલચિત્ર જોતાં  જોતાઁ  જો વારેઘડીએ rewind forward કર્યા કરીએ તો અચાનક વર્તમાન પળ કઈ હતી તે ભુલાઈ જાય તેવી સ્થિતિ છે મારા મનની .

કોઈ અજાણ્યા દેશમાં  Train માં પ્રવાસ કરતી વખતે દરેક મુકામે એક જાતની મૂંઝવણ ,ઉત્કંઠા હોય કે  હવે પછી કયું ગામ કે શહેર છે ?? પણ જાણ્યા પછી ય એનો શો અર્થ !..અને જ્યાં પહોંચવાનું છે એની સાથે આ જાણકારી નો શો સંબંધ !? અથવા ક્યાં પહોંચવાનું છે એ જ ક્યાં ખબર છે ! અથવા ખરેખર કાંઈ પહોંચવા જેવું છે ખરું ?જીંદગી જાણે ઉભડક જીવે બેઠેલા મુસાફર જેવી છે જેને પોતાનું station જતું રહેશે એની ચિંતામાં પ્રવાસનો આનંદ નથી જાણતો પણ કયું station જતું રહેવાનું છે એની પણ જાણ નથી….છે માત્ર અજંપો
-Nehal
…..