ગઝલ

મૌનનું અંગીકરણ અર્થાત્ અશરફની ગઝલો- ચિનુ મોદી

એમના ‘વાણીપત’ સંગ્રહની ઘણી બધી રચનાઓ અેમની વૈવિધ્યપૂર્ણ અભિવ્યક્તિ અને પુરબહારમાં ખિલેલી સર્જનશીલતાના હસ્તાક્ષરનું પ્રમાણ છે. એમાંથી માત્ર અેક જ હાલ રજૂ કરીને સંતોષ માનવો પડે છે.

…………                ……             …………              ……

તૃપ્તિ ને તરસના આ છળનો વિકલ્પ શું છે?
વરસીને જાણવું છે જળનો વિકલ્પ શું છે?

હોવા ન હોવા વચ્ચે રસ્તો તો જડ્યો છે પણ,
હું શોધવા મથું છું સ્થળનો વિકલ્પ શું છે?

નવયુગને પોંખશું પણ એ તો જરા કહોને,
મુઠ્ઠીમાં સાચવેલી પળનો વિકલ્પ શું છે?

ઈચ્છા ને વૃક્ષતાથી નીકળી ગયો છું આગળ,
સમજાવ ના મને તું ફળનો વિકલ્પ શું છે?

મર્યાદા રાખ અશરફ! ઊંડાણના ભરમની,
એ પૂછતો નહીં કે તળનો વિકલ્પ શું છે?
અશરફ ડબાવાલા ( વાણીપત માંથી )

image

 

Piano

b6da11ae1da83477eea7dfae0fcf5b7a
A painting from pinterest.com

 

When you play the piano…..
Raindrops dance on the water
Flowers glide gently in the air
The autumn leaves waltz
The evenings become brighter
The breeze flows fragrant
My mind
Bathes in your melody
washes away all marks of the day
Shines fresher again
Sorted and calm as ever
My heart
Fills with beauty
Starts beating in harmony
It is a perfect ending to my day!
Night begins with
A starry sky
Writing your musical notes
Sparkling high
And make my dreams sound
So beautiful!
– nehal

Weaver

His poems are the masterclass in poetry! I love to read them always, I learn a lot!

Poesy plus Polemics

 

 

 

fingers of poets
play nimbly through
tangles of language
pluck warp and weft
neatly metered to clacks
of the beater board
yielding a tapestry
slowly sequentially
tiny but truthful
colors enriched by deep
pigments of mind

View original post

On turning 2

fb_img_1461475668637.jpg

 

કવિતાનો બ્લોગ શા માટે? કવિતા વાંચવાનો સમય કોને છે? વ્હોટ્સપ પર ફરતા જોડકણાઓની જ્યાં વાહ-વાહ અને પ્રસાર થતો હોય ત્યારે આ બ્લૉગ કોણ વાંચશે? પણ આજે બે વર્ષ પૂરા કરી આ બ્લૉગ ત્રીજા વર્ષમાં પ્રવેશી રહ્યો છે ત્યારે મારી ખુશી અને આભારની લાગણી આપ સૌ સાથે વહેંચતા કવિતાના ચિરંતન અસ્તિત્વનો ઉત્સવ ઉજવી રહી છું. કવિતા એ એક અજાણી કેડીના કિનારે ઊગી નીકળેલા ફૂલોના ગુચ્છ જેવી છે જેની તમે કલ્પના ન કરી હોય, ધારણા કરી ન હોય અને તમારા મનને પોતાની સહજ સુંદરતાથી છલકાવી દે.
આ બે વર્ષ દરમ્યાન ઘણું નવું શીખવા મળ્યું, અનેક નવા મિત્રો મળ્યા, શરૂ થતાં ત્રીજા વર્ષમાં એક-બે નવી પ્રવૃત્તિ કરવા ધારું છું. જેમાં બીજા બ્લોગ્સ પર વાંચેલી, હ્રદયને સ્પર્શી ગયેલી કવિતા, નિબંધ કે બીજા લેખન પ્રકારો રજૂ કરવા માંગું છું અને એ ઉપરાંત મારાં જૂના લખાણોમાંથી કાંઈક રસપ્રદ, મનનિય લખાણ આપની સામે રજૂ કરીશ.
આ સફરમાં મારી સાથે રહેનાર, મારી પોસ્ટને વાંચીને અભિપ્રાય આપનાર સહુ મિત્રોની અંત:કરણથી આભારી છું.
આપના અભિપ્રાય મારે માટે વિકાસની કેડી કંડારવાનું કામ કરે છે એટલે એનું દિલથી સ્વાગત છે.
આપના કિંમતી સૂચનો પણ આવકાર્ય છે.
ફરી એકવાર આનંદ સાથે આભાર, મળતાં રહીએ શબ્દોની કેડીએ….

.. .. .. .. .. .. ..

Hello all,

Thank you so much for your visits and appreciation,…!

When I first started this blog, I was not sure about it’s future path. Many even advised me otherwise! In the days of Facebook,Instagram, Whatsapp, etc people prefer to read easy and fast! But reading Poetry is a serious hobby. When you read it,it demands your full attention and it takes time to open up in front of you. Who has so much of patience nowadays? But I can say happily and with pride; that on completing two years as a blogger,I have realised people love reading poetry across the world! Across all different languages and cultures! Poets invite you to their own unique world and you are transported to another era, another life, mesmerised!

The most beautiful thing about blogging is that I came to know so many wonderful, warm people; made many new friends; and a whole new world opened up before me!What more can I ask for?

At the beginning of this third year I wish to start two new things here on my blog: Once a week,I’ll be sharing essays,pages from my old diaries. Another day of each week will be dedicated to the blogs I follow – I wish to reblog articles, essays, poems which touched my heart. (which I have already started actually! )

I am grateful to all my blog readers and followers for their kindness.
Without your continuous support and encouragement this journey would not have been so pleasant. I welcome your comments, opinions and suggestions here, it helps me to grow as a writer.
In this world, which is full of so many negative things too; we poets, writers can add a little bit of beauty, love, peace and joy through our writings….that’s the only purpose of my blog and the reason why I love to write it. I am thankful to all of you for helping me continue with this purpose.
Keep flying with me🙂
Nehal

img-20160731-wa0008.jpg

ભગવાન ખોવાયા છે!?

ભગવાન ખોવાયા છે!?
જરિયાન વસ્ત્રોના વાઘા અહીં જ મૂકી,
સોનેરી સિક્કાના કુંભ એમ જ છોડી,
રત્નજડિત સિંહાસનો ખાલીખમ રાખી,
છપ્પનભોગના થાળ હડસેલી,
ભગવાન ખોવાયા છે.

જોઉં તો છબીઓમાં કંડારેલા આકારો અકબંધ;
અને ચહેરો સાવ જ ગાયબ!
આભૂષણો-અસ્ત્રો-શસ્ત્રો ને
મૂર્તિઓ સઘળી ત્યાંની ત્યાં જ અને
મુખ સાવ સીધું સપાટ!

ધૂપ-દિપ-હવનની સુગંધી માયાજાળ ત્યજી,
ઝાલર-પંખા અને રેશમી વસ્ત્રોનાં સળ ત્યાગી,
હાર-ગજરા-તોરણોની સુગંધી સુંવાળપ છાંડી,
ભગવાન ખોવાયા છે!

દર્શનની કતારો ઊભી વિમાસણમાં
બુકિંગ કાઉન્ટર્સ થયાં અવાચક!
ભેટની નોંધણી ચઢી છે ખોરંભે
આરતી અને અભિષેક કરવા કોના
હરી ના ચહેરાનો જરીકે ના અાભાસ?

કૌતુક ક્યારેય આવું ન દીઠું
ભોળા ભક્તોનું મુખ થયું વિલું.
થયો શું અપરાધ?
ક્યાં પાડવો પ્રભુને સાદ?
કે ભગવાન ખોવાયા છે!

આ ઘોંઘાટનો કરો કોઈ ઉપાય
ચારેકોર નેતાઓના ચહેરાથી પ્રભુ થયા નિરૂપાય
વિઘ્ન આવી ઊભું એવું
ના ભજન ચાલે ના ચાલે જપ-ધ્યાન
કે વિઘ્નહર્તા હવે ત્રાસ્યા છે.

રમકડે રમો એમ મને રમાડો
અને હું તમને રમાડું એવી અફવા ફેલાવો?
તમારાં ભાવતાં ભોજન મને જમાડો!
બહુ થયું હવે, એમ કહી
હરી હવે રિસાયા છે

આંખો મીંચી તો હરીને અંતરે દીઠા
ખોલી તો અત્ર તત્ર સર્વત્ર દીઠા
મૂર્તિ વિશ્વરુપને પડે નાની
સર્વવ્યાપી ને કેમ કરી સમાવવા મંદિરીયે?
કે ભગવાન હવે થાક્યા છે.
નેહલ

image

પશ્યંતીની પેલે પાર.. – જાતુષ જોશી

પોતાને અશબ્દની યાત્રાએ નીકળેલા યાત્રી ગણાવતા આ કવિ ના શબ્દો આપણને પશ્યંતીની પેલે પાર પરાવાણી, પરમ આનંદ કે શબ્દબ્રહ્મ ની અવસ્થામાં દોરી જાય છે.

……..

તું નર્યા આનંદની કરજે સખાવત,
એક પળમાં થઈ જશે એની ઈબાદત.

આ તરફ, પેલી તરફ ખેંચી રહ્યાં છે,
બે ધ્રુવોની અધવચાળે હું યથાવત.

તેજ છોડીને પ્રવેશું હું તમસમાં,
ઝરમરે ત્યાં એ જ, કોઈ ક્યાં તફાવત?

આ સમયની સાદડી સંકેલ, સાધુ;
શેષ ના રે’શે કશું આગત-અનાગત.

આ જગત પણ ગીત જેવું થઈ જવાનું,
છોડ સઘળાં સાજ ને સાંભળ અનાહત.

– જાતુષ જોશી ( પશ્યંતીની પેલે પાર…)

hqdefault

If You Don’t Sing

Let’s add a little bit of beauty, peace in this world, today!

Ancient Skies

20160509_124032

If you don’t sing very well, try painting or photography

or a poem about a sunset, the world really needs you right now,

and you are the only one that can share

what you have inside.

So share the flowers

you have hidden

in your heart.

      

Poetry and Image © Copyright 2016, Ancient Skies

View original post

એવું પણ બને

એવું પણ બને
હું કરું સતત તારી પ્રતિક્ષા
અને ખોજમાં મારી તું રઝળે!

એવું પણ બને
આમ ગોઠવેલી સરસ હો જિંદગી
ખસે પત્તું એક ને, કડડભૂસ મહેલ નીકળે!

એવું પણ બને
પથરાઈ હો પાંપણે સપનાંની કરચો
ટપકે આંસુ એકને, સામટાં મેઘધનુ ઝળહળે!

એવું પણ બને
બુદ્ બુદા  હો ખાલી ક્ષણોના ચોતરફ
અડકું સાવ નજીકથી તો બ્રહ્માંડો ખળભળે!

એવું પણ બને
મૃગજળોને છેતરે મારી તરસ યુગોની
ને જઈ ડૂબે તારી આંખોના સરમાં પળે પળે!

એવું પણ બને
રસ્તા, સફર ને મંઝિલોથી હો બેઠા અમે મોં ફેરવી
થંભેલાં, થાકેલાં ચરણોની જ નીચે મંઝિલો સળવળે!

– નેહલ

To a Skylark – Shelley(1820)

To a Skylark

Hail to thee, blithe spirit!
Bird thou never wert,
That from heaven, or near it,
Pourest thy full heart
In profuse strains of unpremeditated art.

Higher still and higher
From the earth thou springest
Like a cloud of fire;
The blue deep thou wingest,
And singing still dost soar, and soaring ever singest.

In the golden lightening
Of the sunken sun,
O’er which clouds are brightening,
Thou dost float and run;
Like an unbodied joy whose race is just begun.

The pale purple even
Melts around thy flight;
Like a star of heaven,
In the broad daylight
Thou art unseen, but yet I hear thy shrill delight,

….
All the earth and air
With thy voice is loud,
As, when night is bare,
From one lonely cloud
The moon rains out her beams, and heaven is overflowed.

What thou art we know not;
What is most like thee?
From rainbow clouds there flow not
Drops so bright to see,
As from thy presence showers a rain of melody.

Like a poet hidden
In the light of thought,
Singing hymns unbidden,
Till the world is wrought
To sympathy with hopes and fears it heeded not:



Sound of vernal showers
On the twinkling grass,
Rain-awakened flowers,
All that ever was
Joyous, and clear, and fresh, thy music doth surpass.

Teach us, Sprite or bird,
What sweet thoughts are thine:
I have never heard
Praise of love or wine
That panted forth a flood of rapture so divine.

What objects are the fountains
Of thy happy strain?
What fields, or waves, or mountains?
What shapes of sky or plain?
What love of thone own kind? What ignorance of pain?
….
Waking or asleep,
Thou of death must deem
Things more true and deep
Than we mortals dream,
Or how could thy notes flow in such a crystal stream?

We look before and after,
And pine for what is not:
Our sincerest laughter
With some pain is fraught;
Our sweetest songs are those that tell of saddest thought.

Yes if we could scorn
Hate, and pride, and fear;
If we were things born
Not to shed a tear,
I know not how thy joy we ever should come near.

Better than all measures
Of delightful sound,
Better than all treasures
That in books are found,
Thy skill to poet were, thou scorner of the ground!

Teach me half the gladness
That thy brain must know,
Such harmonious madness
From my lips would flow,
The world should listen then, as I am listening now.
– P B Shelley (1820)
From The Selected Poetry and Prose of Shelley

image

Kathopanisad – Story of Nachiketa (1)

We all percieve death differently. Nobody likes to invite it before time! Instead we all try to postpone it as much as we can! The concepts of eternal youth, etc also stems from the fact that we hate old age, we hate looking old, because it  reminds us of unavoidable existence of death! Death has remained; in a way, a mystery! You need to die to understand death and;  you and only you alone will experience it once in your lifetime or say end of it, but won’t live to tell the tale!! The reason for this discussion, I want to tell you a story from ancient Hindu philosophy ( Upanisad, Vedas), in which a nine year old boy not only goes to meet Death-God (Yama), waits for him for three days in his absence and when on his return, offered all wealth, worldly pleasures by the Death-God, he denies wealth and kingdom instead chooses truth, knowledge about death and our journey beyond death! Here Yama, the death God is represented as a great source of knowledge, he is learned, scholarly and answers all questions asked by that wonderful boy, his name is Nachiketa!
Nachiketa has been my childhood hero! A nine year old boy, who for his firm belief in truth, questions his father. Also helps him to rectify his deeds by offering himself as a daan( gift). And when his angry father offers him to Yama, Lord of death, he uses this as an opportunity to gain knowledge, so here is a story of Nachiketa!
.. .. .. .. .. .. ..

Nachiketa was filled with ‘Sraddha’- Which is a mental attitude constituted primarily of sincerity of purpose, humility, reverence, and firm faith that never wavers in doubts.’Sraddha’ is considered as one of the basic virtues necessary for the development of spiritual life. It is told in the beginning that Nachiketa had the requisite ‘Sraddha’ that enabled him to go to Yama and get instruction on the higher mysteries of spiritual life!

स होवाच पितरं तत कस्मै मां दास्यसीति।
द्वितीयं तृतीयं तं होवाच मृत्यवे त्वा ददामीति।। ४ ।।

He said to his father: ‘ Father to whom wilt thou give me? He repeated thus a second and a third time. (Then)the father replied( angrily): Unto Death I shall give thee!’

Seeing that attitude of the father in making presents of such useless cows, Nachiketa understood that he had no mind to fulfil his vows strictly by giving away all his possessions at the sacrifice; and so he thought that it was his duty as a son to save his father from this terrible sin of lying. The vow required that his father should give away all his possessions, and he being the son- and so a possession of the father-strictly speaking, he should also be given away to the priests; hence he wanted to press his father indirectly to keep his vow, and he asked to whom he would give him. Here the ‘Sraddha’ assumed the form of zealous devotion to truth in the mind of Nachiketa.
The father did not reply at first; but when Nachiketa pressed his question twice and thrice persistently, he got angry at the impudence of the young boy and replied that he would deliver him unto Death.

Nachiketa’s father, realising the glory of truthfulness, at last sent Nachiketa to Yama; but Yama was not at home then; so Nachiketa, in expectation of his arrival, waited for three days without food.

तिस्त्रो रात्रीर्यदवात्सीर्गृहे
मेडश्र्नन् ब्रह्मन्नतिथिर्नमस्यः।
नमस्तेडस्तु ब्रह्मन् स्वस्ति मेडस्तु
तस्मात् प्रति त्रीन् वरान् वृणीष्व।। ९ ।।

O Brahmana, as thou, a venerable guest, has dwelt in my house three nights without meal, choose therefore (now) three boons for that. Obeisance to thee. O Brahmana, and welfare be to me!

When Yama, the Death God insisted Nachiketa to choose three boons,…
In his first boon; Nachiketa said, O Death, as the first of the three boons I choose that Gautama (my father) be cheerful and free from anxiety, and may have his anger pacified; and that he may recognise and welcome me when I shall be back home by thee.

We shall continue ….

( Sansrit translation and explanation based on the book ‘ Kathopanisad’ by Swami Sarvanand, Sri Ramakrishna Math, Madras 1981)