સહજ થયા તે છૂટે : સ્નેહી પરમાર

સહજ થયા તે છૂટે
અંકોડા ભીડ્યા હો એ તો ડૂબાડે ને ડૂબે

આકાશે અંધારું ફગવી, હાથ કર્યા બે ઊંચા
ત્યારે એની છાતીમાંથી, પ્રકટી ઝળહળ ઋચા
આમ જ ખુદને ફગવી નાંખે, એ અજવાળા લૂંટે

શેઢા સુધી સમથળ ચાલો, ત્યાં સુરતાને મેલો
ઊંધ, ધૂંસરી, જોતરનો, ત્યાં થઈ જાવાનો રેલો
ડાબે-જમણે ખેચ્ચેથી આ ખેતર તો નહીં ખૂટે

પડની પૂઠળ પડ ઊખળતાં, શેષ વધે છે મીંડું
પડ ઊખળતાં ભેળી ઊધડે, તો ભાળે છે છીંડું
જેને શોધો, એ શોધે છે, ખોજ કરે તે ખૂંતે
સહજ થયા તે છૂટે
~ સ્નેહી પરમાર