સમય : રાવજી પટેલ

સમય

આ વાડનાં ફૂલ મહીં ફરકે હજીયે

આયુ તણો સમય સ્હેજ રતાશ છાંયો,

ચૂંટ્યો, ખણ્યો. જરઠ ઘા, સળગ્યો સવાયો.

શેઢે પડ્યું જીરણ જે હળ સાવ બૂઠું;

મારા અશક્ત પગથી અવ કાળ ખેડું.

હું કેટલાં વરસથી કણથી ભરેલાં

ડૂંડાં ભરું નજરમાં? ન જરીય થાકું.

આવું બર્યું પણ નર્યું થઈ જાય કેવું!

દાણા સમો સમય થાય અરે હજીયે!

આ વાડની નજીક ઉષ્ણ ખર્યા હતા હા

ઊગી શકે ન કણ તે મનમાંય એવા...

~રાવજી પટેલ ('અંગત' માંથી)